Stillevens
in textiel
Midden
in de huiskamer staat een televisie
met groot beeldscherm, afgestemd op het Georgische kanaal Rustavi 2.
Georgië
is dichtbij en de gebeurtenissen worden hier op de voet gevolgd.
Manana Chitiashvili (geb.1961 Tbilisi) kwam in 2003 naar Nederland en
woont met partner Kees en herdershond Leica in Breda. Op
de eerste etage van de knusse woning is het atelier. Er heerst een serene
rust. Op de werktafel is een grote lap wit getinte stof gespannen met,
her en der verspreid, stukjes gekleurde textiel. Het is een textielschilderij
in wording, een weelderige bloemenpracht van lapjes stof.
Manana schildert met textiel. Honderden
lapjes stof, van linnen tot katoen, van zijde tot kant en wol, veranderen
in haar handen tot een boeket bloemen of een historsich beeldverhaal.
In 2001 bijvoorbeeld ontwierp Manana de vlag van Turkije voor deelname
aan een groepstentoonstelling in Moskou, de "International Flags
Exhibition". Het in vele tinten rood geschakeerde kleed van 200
x 150 cm, vertelt de geschiedenis van Turkije als in een stripverhaal.
Met dit indrukwekkende werk won ze de eerste prijs.
Manana
volgde aan de Academie van Beeldende Kunsten in Tbilisi de opleiding
schilderen, na afronding van een opleiding in de grafische kunsten aan
een middelbare kunstinstelling: etsen, lithograferen en houtsneden en
lino's maken. Volgens eigen zeggen leerde zij het vak "van de beste
docenten". Ze voegt eraan toe dat er in de hele Sovjet-Unie slechts
drie academies voor beeldende kunsten waren, waarvoor elk jaar maar
een beperkt aantal leerlingen werd toegelaten, in Leningrad, Riga en
Tbilisi. Er bestonden in de Sovjet-Unie wel vele andere kunstopleidingen
waarvoor de toelatingseisen minder zwaar waren dan voor de academies.
Manana heeft na haar examen in 1989 boeken geïllustreerd, affiches
gemaakt en decors ontworpen voor theater en film. Maar eigenlijk is
ze al sinds haar kinderjaren bezig met tekenen en schilderen, uiteraard
ook voor de schoolkrant. Ze heeft het talent niet van een vreemde, "het
zit in de familie". Moeder is architecte en maakt momenteel sieraden;
Manana's dochter volgde in de voetsporen van haar grootmoeder, zij is
ook architecte.
In
1998, op vakantie in Nederland,
werd Manana overweldigd door de bollenvelden. Overal bloemen, al die
kleuren. De aanblik boorde een nieuwe bron van inspiratie aan, uitmondend
in het eerste grote textielschilderij, een tafelkleed met bloemmotieven
dat op een expositie in Georgië in 1999 werd tentoongesteld. Binnen
een mum van tijd was het werk verkocht.
"Kleur is heel belangrijk voor mij", zegt Manana: "Ik
ben er de hele tijd mee bezig, met kleuren en vormen. Bloemen en boeketten
zijn mijn favoriet. Het liefst werk ik met oude lappen stof, zijde bijvoorbeeld.
Oude textiel is voller en rijker, het heeft een ziel, er zit meer leven
in".
Totnutoe heeft Manana vijftien textielwerken voltooid. Ze heeft er momenteel
drie in ontwikkeling. Zelfs in onvoltooide staat is de intensiteit ervan
voelbaar.
Maart
2007
